- “Bir zamanlar birileri şöyle yazmış; “cehennem, mantığım imkansızlığıdır.” işte burası da öyle. Tam bir cehennem. Şimdiden nefret ediyorum ve daha bir hafta oldu. Lanet bir hafta Büyükanne. Yaptığım en zor iş ön kolcu olmak. Bunu bu hafta üç kere yaptım. Ne yaptığımı bilmiyorum. Düşman bir metre önümde olabilirdi ve ben bunu bilemezdim. Çok yorgunum. Sabahın beşinde kalkıp gün boyu çalışıyoruz, ikindi de kamp kuruyoruz, avcı çukuru kazıyoruz, yemek yiyip gece pususu veya ormanda dinleme noktası kuruyoruz. Kimse ne neasıl yapılır söylemiyor, çünkü ben yeniyim. Yeniler kimsenin umrunda değil. Adını bile öğrenmek istemiyorlar. Yeninin hayatı önemli değil, çünkü o henüz yükünü taşımamış. Dediklerine göre öleceksen, ilk birkaç hafta içinde ölmek daha iyi. Sebebi de, çok fazla acı çekmemiş oluyorsun. Şansın varsa, çevreye yatıp üç saatte bir nöbet değiştiriyorsun. Belki gecede üç-dört saat uyuyorsun. Ama gerçek anlamda uyumuyorsun. Buna bir yıl boyunca dayanamam büyükanne. Buraya gelmekle çok büyük bir hata yaptığımı düşünüyorum.”