Çoktandır aklımda var sadece sinema ile ilgili yazacağım bir blog açmak. Bir ara yaparım belki. Açarsam haber veririm sana ;)

Daha önce James McAvoy’u sadece kapalı bir spor salonunda sırasıyla ölen gençlerden birisi olarak izlemiştim. 5 yıl önce falandı galiba. Ondan sonra İskoçya’nın Son Kralı’nı ve de Aşkın Kitabı’nı izlemedim. Bu filmde beğendim bu abiyi. Abartıya kaçmıyor, göze batmıyordu.

Kiera Knightley’i de Karayip Korsanları sağolsun keşfettik ama asıl çıkışını Hayatımın Çalımı Beckham isimli filmde yaptığı söyleniyor ki ben izlemedim. Ama Aşk ve Gurur isimli filmde gayet güzeldi oyunculuğu. Kendisine bir lafım yok zira Oscar ödül törenindeki halini görünce gönüllü olarak gönlümü kaptırdım bu hatuna :) Kefaret’te de perçinlendi bu durum.

Yönetmen Joe Wright da yaşından olgun bir film ile adım atmıştı sinemaya: Aşk ve Gurur… Adam bu işe kafa patlatıyor belli. Ciddi bir şeyler yapmak istiyor ve yapıyor da. Kefaret’te de bu durum böyle işte. Abartıya kaçmayan oyunculuklar, iyi bir sinema dili. Yönetmenin ve oyuncuların görevlerinden biri izleyici üzerinde o etkiyi bırakmaksa, bunlar bu işi çok iyi yapmışlar. Ben gerçekten çok etkilenmiştim. Sinemadan çıkmış eve gidene kadar burnumun direği sızladı. Yalan yok: Yarısından fazlası boş olan sinema salonunda da ağlamaktan çekinmedim. Duygusaldı. Çok beğendim. Hatta o kadar sahiplenmek istedim ki gittim bir de romanını aldım ama filminden aldığım tadı kesinlikle alamadım. Kitabından iki gömlek üstündü filmi. Bir ileri bir geri giden kurgusunu da çok beğendim ayrıca. Finaldeki bir iki olay dışında romana gayet sadık kalınmış. İyi ki de yapmışlar o değişiklikleri. Film daha da etkileyici hale gelmiş.

Yaşlanmış Briony’nin kitap hakkında konuştuğu adam da yanılmıyorsam İngiliz Hasta’nın yönetmeni Anthony Mingella(yanlış yazmış olabilirim bu ismi)’ydı galiba.